Een Cursus in Wonderen

Een Cursus In Wonderen (originele titel: A Course In Miracles) is een fenomeen dat het leven van vele duizenden mensen heeft beïnvloed. Het is in wezen een zelfstudiecursus die cursisten helpt om hun focus te verleggen van een buitenwereld waaraan zij zijn overgeleverd, naar een innerlijke wereld waar zij zelf de oorzaak zijn van hun eigen ervaring. De Cursus bereikt deze verschuiving door het contact van de student te herstellen met wat het de Heilige Geest noemt, of de innerlijke leraar. 

Dit boek, bestaande uit drie delen, werd ontvangen door een proces van innerlijk dictaat door een onderzoekspsychologe aan de universiteit van Columbia, dokter Helen Schucman. Dit proces begon in 1965. Zij werd geassisteerd door dokter William Thetford, directeur van het Columbia-Presbyterian Medisch Centrum. De lessen van de Cursus waren op verschillende manieren speciaal gericht op deze twee personen en hun vaak turbulente relatie vol conflicten. De Cursus werd voor het eerst gepubliceerd in 1976 door de non-profit ‘Foundation for Inner Peace’. Sindsdien is de Cursus een bestseller geworden zonder dat er ooit directe reclame voor is gemaakt door de stichting. De Cursus is inmiddels in vele talen vertaald en over de hele wereld verspreid. 

De Cursus maakt gebruik van zowel een theoretische als een ervaringsgerichte aanpak. Het bestaat uit een tekstboek die de metafysische fundamenten beschrijft waarop het gedachtesysteem van de Cursus is gebaseerd; een werkboek voor cursisten dat 365 dagelijkse lessen bevat en ontworpen is om de cursist de theorie van het tekstboek te laten ervaren; en een handboek voor leraren dat antwoord geeft op een aantal van de vragen die het meest worden gesteld door degenen die de Cursus gebruiken. 

Het meest controversiële aspect van de Cursus is misschien wel de kwestie van de auteur, aangezien de innerlijke stem, die de Cursus dicteerde aan Helen Schucman, zichzelf duidelijk bekend maakte als de historische Jezus Christus. Hij stelde bovendien dat één van de doelen van de Cursus het corrigeren van een aantal van de interpretaties van het traditionele christendom is. Het is echter de inhoud van het materiaal en niet de autoriteit van de auteur waaraan de Cursus zijn gezag verleent. Zeker is dat de grote populariteit van de Cursus gebaseerd is op de inhoud van de leer, niet op de vorm waarin zij werd overgebracht. 

Op een bepaald niveau geeft de Cursus een kern van wijsheid weer die gevonden kan worden in elke grote wereldreligie. Echter, de Cursus identificeert zichzelf als een leermiddel, niet als een religie. Terwijl het Christelijke terminologie gebruikt, staat het meer op één lijn met het oosterse mysticisme dan met de traditionele westerse religie. Acceptatie van de geest wordt als de enige werkelijkheid geponeerd, waarbij de fysieke wereld een massa-illusie is. 

De Cursus beweert niet superieur te zijn aan enige andere spirituele weg, want het stelt duidelijk dat het slechts één van de vele duizenden vormen is van de universele Cursus die gebruikt kunnen worden voor persoonlijke transformatie. Het suggereert echter wel, dat serieuze studenten sneller zouden kunnen vorderen door de principes uit de Cursus toe te passen in hun dagelijks leven. 

Het taalgebruik in de Cursus is rijk en diepgaand. Het gedachtesysteem van de Cursus is in intellectueel opzicht ver ontwikkeld. Het combineert spirituele inspiratie met een diep psychologisch begrip van fenomenen: geloof en verdedigingssystemen, perceptie, projectie en identiteit. Het lijkt erop dat de Cursus met opzet geschreven is om aantrekkelijk te zijn voor veel verschillende niveaus van het verstand, zowel het bewuste als het onbewuste. Beginnende studenten worstelen vaak met het interpreteren van de Cursus. De aanvankelijke moeilijkheid om de Cursus rationeel te begrijpen is algemeen en is onderdeel van het leerplan van de Cursus zelf. Terwijl het verstand probeert om op één lijn te komen met een nieuw paradigma worden belemmerende overtuigingen ondergraven.

a-course-in-miracles-250